Geplaatst in Blog

Mamma het klimtoestel

De laatste tijd heeft onze zoon (3) iets nieuws bedacht: mamma is een klimtoestel. Je kunt lopen op haar benen als een evenwichtsbalk en de uitgestoken handen om hem tegen te houden zijn net duikelstangen. Als ze staat te praten met iemand anders, kan je leuk tussen de benen door duiken, alsof je door een gat heen moet. En werkt dat niet? Nou, dan ga je aan haar armen hangen en klim je met je voeten tegen haar op. Zo’n klimwand is natuurlijk onweerstaanbaar.

Ik lig op de bank en in mijn onschuld denk ik dat hij een knuffel wil. Ik spreid mijn armen en zie te laat de twinkeling in zijn ogen. Dat is zijn kans. Hij buigt door zijn knieën, laat de bank als een trampoline werken en lanceert zich boven op mij.
Het lijkt in slow-motion te gaan, want in de tussentijd zie ik de gevaren voorbijschieten. Wat als ik hem niet kan vangen? Of als hij te ver springt? En stel je voor dat hij met zijn hoofd op de harde leuning belandt… Maar hij landt – met een plof op mijn buik – veilig in mijn armen.
Nu kan het nog, maar er komt een tijd dat hij te groot is en wel ongelukken maakt. Ik probeer mijn grijns te verbergen, kijk hem semi-boos aan en zeg hem dat hij dat niet weer mag doen. Veel indruk maak ik echter niet. Hij kijkt mij stralend aan. Stiekem ben ik dol op die ondeugende lach van hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s