Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 32)

Hi,

November staat in het teken van NaNoWriMo, oftewel National Novel Writing Month. Het is de maand om je elke dag te storten op het schrijven van een novel. Daaruit zijn wij geboren en daar moeten we nu ook, tijdelijk, voor aan de kant. Want zoals eerder al aangekondigd werd, mijn schrijver heeft een nieuw project waar ze zich op wil storten. De globale verhaallijn weet ze al. Drie vrouwen hebben te maken met voor en tegenspoed in de liefde. Het overlijden van hun broer en man speelt daarin een belangrijke rol. Het is het omslagpunt waaruit een nieuwe wending opbloeit. Zullen de vrouwen het geluk in de liefde vinden?
Dat mijn schrijver zich deze maand op NaNoWriMo stort, wil niet zeggen dat het met ons gedaan is. Ze laat ons even uitrusten van alle gebeurtenissen om daarna weer volop in ons eigen verhaal te mogen stralen. Wel betekent het een tijdelijke radiostilte van onze kant. De wekelijkse blog die u van Elin en mij gewend bent te krijgen, zal
deze maand afwachten in stilte.
Maar mijn schrijver zal zeker door blijven gaan met bloggen. In welke vorm dat is nog de vraag. Misschien af en toe een gedichtje. Of een vergelijkbare blog als wij hebben, maar dan vanuit het oogpunt van de drie vrouwen. We zullen het zien.
Ik hoop u in de laatste maand van dit jaar of begin volgend jaar weer toe te mogen spreken. Tot dan!

Groeten,

Joah

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 31)

Hoi,

Ben ik in het heden? Of leef ik in het verleden?
Dat vraag ik mezelf steeds vaker af. Blijf ik hangen in hoe het ooit was? Zie ik alleen nog het verleden dat eens zo rooskleurig leek? Waarin we vrienden waren die elkaar meer dan lief hadden. Ervaringen deelden waar niemand anders van op de hoogte was. De momenten waarop we helemaal onszelf waren. Geen schijn, geen doen alsof, alleen puur onszelf. Wanneer kwam daar verandering in? Was het tijdens een van onze reizen? Was het zelfs al eerder? Ik weet het niet precies, maar ik betreur dat de afstand tussen ons steeds iets groter werd.
Is er nog wel een toekomst voor ons samen? Nu hij weg is en de kans dat hij nog terug komt met de dag kleiner lijkt. En juist nu verlang ik meer dan ooit naar ons samenzijn. Onze platonische intimiteit. De kracht van onze relatie, waarbij de een de ander nooit zou overtreffen. Zijn stem, zijn veerkracht, zijn eindeloze positiviteit. Ik mis het allemaal. Ik mis zijn kalme uitstraling en vrolijke inslag. Zijn gave om van een doodse stilte een feest te maken. En zijn betovering van woorden waarmee hij iedereen diep in het hart weet te raken.
Ik mis hem.

Liefs,

Elin

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 29)

Hoi,

Zou hij eenzaam zijn? Hoewel ik weet dat hij niet alleen is, heb ik geen idee of het voor hem mogelijk is contact te hebben met de andere gegijzelden. En eenzaamheid bestaat natuurlijk ook als er mensen om je heen zijn. Dat is zelfs de ergste soort. Mensen om je heen, maar niemand om echt mee te praten. Een glimlach die de waarheid verbergt. En zelfs als men vraagt hoe het gaat, is het enige antwoord dat ze willen horen: ‘goed’. Maar diep van binnen schreeuwt het in mij dat het helemaal niet goed met me gaat. Niet goed met ons. Mijn relatie bloedt dood.

Maar genoeg over mij, er zijn belangrijkere zaken om me op te richten. De eenzaamheid waar hij zich in bevindt kan en wil ik me niet voorstellen. Als ik dat zou doen, ben ik misschien niet meer in staat om door te gaan. Te blijven zoeken naar zijn gijzelplaats. Ik ben er van overtuigd dat hij nog leeft. Dat hij iets heeft om voor te vechten. Daarom moet ik ook blijven vechten. Ik mag de moed niet opgeven. Eenzaamheid of niet, om het gevoel te bestrijden moet ik hem vinden.

Liefs,

Elin

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 28)

Hi,

Ik ben lamgeslagen. De dagen zijn allemaal hetzelfde. Er is geen verandering meer, geen uitdaging. De enige uitdaging is hem te overleven. Overleven in dit kleine hutje waar niets anders gebeurt dan ons uitje naar de eettafel. Eenmaal per dag krijgen we eten toegeschoven. Het is niet veel, net genoeg om op te overleven. De groentes die geserveerd worden smaken naar karton, hebben de structuur van karton en ruiken zelfs naar karton. Ik kan geen groente meer zien,maar ik heb geen keus. De honger zorgt er voor dat alles goed genoeg smaakt. Of iets lekker is is niet meer aan de orde. Of het voedzaam is des te meer. Maar zelfs daar voldoet de enige maaltijd van de dag niet aan. Het hongergevoel verteerd mijn lichaam. De reserves zijn op.
Het wordt tijd om in actie te komen. Het is nu of nooit. Ik ga zoeken naar een uitweg, al is het het laatste dat ik doe. Ik sterf liever omdat ik heb geprobeerd te vluchten dan dat ik van de honger sterf.

De lange saaie dagen krijgen me echt te pakken. Ik moet die zwaarmoedigheid van me afschudden. Alleen met een sterke wil en geloof in dat het goed zal komen kan ik overleven. Vechtlust brengt me verder dan depressiviteit. Ik zal er volledig voor gaan. Ik zal mijn ogen openhouden voor mogelijkheden om aan deze nachtmerrie te ontsnappen.

Groeten,

Joah

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 27)

Hoi,

De tijd dringt. Als er nu niet wordt doorgepakt komt het er niet meer van.
Dit geldt zowel voor het verhaal als voor mijn schrijfster. In het verhaal moeten nog grote veranderingen verwerkt gaan worden, al lijkt het soms alsof het al af is. Maar dat is slechts nog het skelet van het verhaal. Nu het kneden en schaven is begonnen begint mijn schrijfster haar interesse te verliezen. Het is een proces waar veel tijd in gaat zitten en haar hoofd vult zich langzaam met ideeën voor nieuwe verhalen.
Ik ben inmiddels elf maanden oud en daarmee kijk ik uit naar mijn eerste verjaardag. Maar mijn schrijfster heeft een ander verhaal in haar hoofd waar ze tijdens NaNoWriMo (National Novel Writing Month) in november aan wil werken. Het is dus maar de vraag of mijn verhaal nog voldoende aandacht gaat krijgen. En daar ontbreekt het mijn schrijfster nog wel eens aan: concentratie om iets af te maken. Het is een veel voorkomende reden onder schrijvers die verklaart waarom er zo lang over een boek wordt gewerkt. Er is tijd voor nodig en ruimte. En soms moet je het verhaal even laten voor wat het is. Maar ik hoop dat ik hiermee geen stille dood sterf.

Liefs,

Elin

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 26)

Hi,

Ik heb altijd de hoop gehad iets te bereiken in dit leven, maar nu de dood steeds dichter bij lijkt te komen vraag ik me af wat dat ‘iets’ is geweest.
Met de muziek heb ik veel mensen weten te raken, maar of dat nu betekent dat ik ook echt iets bereikt heb? Als puber had ik wilde plannen om de wereld te verbeteren met mijn muziek. Inmiddels weet ik dat d
át te hoog gegrepen is, maar toch hoop ik dat het van betekenis is voor meer mensen dan ik voor mogelijk houd.
In de ogen van mijn moeder heb je pas iets bereikt als je voor nageslacht hebt gezorgd. Helaas weer een punt dat ik niet kan afvinken. Want hoe graag ik ook kinderen zou krijgen, de juiste vrouw daarvoor ben ik nog niet tegengekomen. Correctie, ik ben haar wel tegengekomen, maar ze ligt niet binnen mijn bereik. Het voelt bijna alsof ik door haar ben afgewezen. Ik heb haar ooit durven bekennen wat ik voor haar voel, maar daar heeft ze nooit op gereageerd. Of zou ze het toen toch niet gehoord hebben? Soms is een afwijzing beter dan de onwetendheid of het ooit nog zover zal komen. Want totdat ik die zekerheid heb zal ik altijd blijven hopen.

Groeten,

Joah

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 25)

Hoi,

Mijn schrijver is op vakantie. Haar huwelijksreis. Ik vraag me af hoe ze op reis kan gaan, terwijl er nog zoveel dringende zaken op haar liggen te wachten. Mijn verhaal bijvoorbeeld. Het schiet nog niet erg op met alle verbeteringen, daar moet echt eens verandering in komen.
Daarnaast moet ze nog verder met het verhaal voor een schrijfwedstrijd, maar misschien heeft ze daar op vakantie nog tijd voor. Ze heeft haar oorspronkelijke idee al verruild voor een ander verhaal.
Het is iets heel anders geworden, maar ze kan er niet te veel over loslaten. Wat ze wel mag melden is dat het nu veel minder woorden zijn, maar het verhaal valt ruim binnen het verplichte woordenaantal.
En dan heeft ze nog haar huiswerk, dat ze maar uit blijft stellen. Ze heeft zich er al een tijd niet meer mee bezig gehouden en
ook daar moet ze nu toch echt weer wat aan doen, maar ze vindt er de tijd maar niet voor.
Wat ze wel elke week trouw doet is deze blog voor
mij en Joah schrijven en posten op haar website. Dat gaat gewoon door. Of we nu iets nieuws beleven of niet. Zo lijkt het in elk geval alsof er iets gaande is. En blijft er betrokkenheid bij het verhaal. Maar dan moet er natuurlijk wel enige voortgang blijven in ons verhaal, anders zijn de onderwerpen voor de blogs binnenkort op.
Zal het
mijn schrijver lukken om overal tijd voor te vinden?

Liefs,

Elin

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 24)

Hi,

De favoriete zanger van mijn schrijver is Stef Bos. Hij is haar inspiratie voor mij. Ze heeft er hoge verwachtingen van. Maar hoe kan ik die verwachtingen waarmaken? Tegen zo’n grote naam kan ik niet op.
Mijn schrij
ver denkt daar anders over. Niet dat ik Stef Bos zal overtroeven – integendeel – ik gebruik hem voor mijn eigen inspiratie. Zinnen uit zijn teksten roepen een beeld bij mij op. Een beeld dat ik vervolgens weer gebruik om mijn eigen teksten van te schrijven. De melodie hoef ik er niet eens bij te verzinnen, want die komt toch niet over op papier.
Het ritmische gevoel is wel belangrijk. Alleen zo komt het geloofwaardig over dat ik mijn teksten zelf schrijf en dat wij als band redelijk succesvol zijn.
Ja, dat durf ik nu wel toe te geven. Dat we succesvol zijn. Vooral in Nederland en België, maar dat is vanzelfsprekend gezien de Nederlandse taal.
We zijn bijna elk weekend volgeboekt en ook tussendoor hebben we heel wat leuke optredens op het programma staan.
Ik hoop dat de omstandigheden waarin ik nu verkeer niet het einde betekenen van mijn aanwezigheid in de band. Daarvoor is het nog te vroeg.

Groeten,

Joah

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 22)

Hi,

Ze maakt me gek.
Hoe langer ik haar ken, hoe moeilijker het is onze vriendschap te laten zoals die is. Haar flirterige manier van grapjes maken en de blik in haar ogen laat mijn verlangen alleen maar groeien. Toch heeft ze mij al vanaf het begin
gezegd als ik haar vriendschap wil behouden een relatie – een échte relatie – er niet in zat.
Dus moet ik het doen met haar charmes op afstand en dat maakt me gek. De toespelingen zijn erger geworden sinds haar relatie met mijn manager. Het is alsof ze tegenover hem wil bewijzen dat ze mij kan weerstaan. Of is dat de wens van de gedachte?

Dat ze door mij uit te dagen onze relatie op het spel zet, heeft ze volgens mij niet door. Nu ik niet bij haar in de buurt ben zou de aantrekkingskracht minder moeten zijn, maar de aantrekkingskracht wordt sterker en sterker. Elke seconde van de dag denk ik aan haar zachte zwoele stem, haar mooie en vooral uitdagende ogen die mijn hart sneller doen kloppen en haar lach die mij net zo hard aan het lachen maakt. Ze is zo ver weg en tegelijk zo dichtbij. Hmmm, dat klinkt als een liedje…

Groeten,

Joah

Geplaatst in Dagboek van mijn personage

Dagboek van mijn personages (Deel 21)

Hoi,

Na een week van afwezigheid, ben ik er nu echt weer met deze blog. Mijn schrijfster was te druk met haar bruiloft om aan haar blog te werken en dus moest ik geduldig wachten. Ik wist allang dat ik het nooit van haar – ja, ik mag het nu echt zeggen – man zou winnen, dus leg ik me er bij neer dat ik op de tweede (of derde, of vierde) plaats kom.

Geduld is een schone zaak, zegt men wel. Mijn geduld wordt hevig op de proef gesteld nu Joah al dagen niets meer van zich heeft laten horen. De stilte die hij achterlaat is niets voor hem. Hij laat elke dag een berichtje voor zijn moeder achter en social media is zijn beste vriend. Ook vanwege de band natuurlijk. Daarvoor levert social media extra publiciteit op. En hoewel hij voorzichtig is met wat hij post, weet hij ook dat zijn fans geïnteresseerd zijn in de persoonlijke levens achter de bandleden.

Ik vind het dan ook verontrustend dat hij niets meer van zich laat horen. Zijn moeder wil ik niets laten merken, die is nu al in alle staten. En mijn vriend? Die zwakt het allemaal een beetje af. Het zal wel goed komen, zegt hij. Hij is er van overtuigd dat Joah vanzelf weer ergens opduikt. Ik weet dat niet zo zeker…

Liefs,

Elin